Relacja Oli Kosek z zawodów w Żylinie

"Sportowa wspinaczka lodowa odbywa się na sztucznej ściance przy pomocy sprzętu zimowego - raków i czekanów. Nogami pracujemy jak w lodzie - kopiąc rakiem w elementy drewniane, natomiast ostrze czekanów zahaczamy o chwyty. Jest to mieszanka zimowych technik wspinaczkowych. Lód został tylko w nazwie, gdyż jego zbyt zmienny charakter (po każdym wspięciu się był inny) uniemożliwiał prowadzenie sprawiedliwych zawodów. Z reguły ścianki do zimowej wspinaczki stoją na zewnątrz - la Skala pod tym względem jest wyjątkiem. Eliminacje przebiegają w formule flash: zawodnicy mogą obserwować wzajemnie swoje starty. Na przejście danej drogi mamy limit czasu i tylko jedną próbę. Najlepszym wynikiem jest oczywiście uzyskanie TOPu, czyli ostatniego chwytu na drodze. Do finałów awansuje ósemka zawodników.
Finały rozgrywane już są w formule on sight, czyli zawodnicy nie mogą obserwować innych wspinaczy na drodze. Aby tego uniknąć wszyscy finaliści zostają umieszczeni w strefie izolacji. Ze strefy wychodzimy przed finałami, mamy kilka minut na obejrzenie finałowej drogi. Można używać lornetki, robić notatki, rozmawiać z pozostałymi zawodnikami. Następnie wracamy do strefy i zaczynamy startować w kolejności odwrotnej do zajmowanego miejsca - pierwszy wychodzi zawodnik z 8 miejsce, potem z 7 itd. Reszta w tym czasie nie obserwuje przebiegu finałów i nie wie do końca, dokąd doszedł który zawodnik. Ja startowałam ostatnia wśród kobiet. Na wspięcie się drogą finałową mieliśmy 7 minut. Niby dużo, ale jednak nie ;) Finałowa droga miała 27 chwytów. Skończyłam ją kilka sekund po czasie, co i tak pozwoliło mi na zwycięstwo. Druga zawodniczka, Aneta Loužecká z Czech doszła do 22 chwytu i tam skończył się jej czas, trzecia (zarazem Mistrzyni Słowacji) Mária Šoltésová nie dala rady zrobić trudniejszego ruchu w środku drogi i odpadła przy 15 chwycie. Droga była wspólna dla mężczyzn i kobiet z różnicą jednego dołożonego w środku chwytu dla kobiet (panowie mieli dłuższy ruch). Limit czasu był taki sam, stąd tym większa moja radość, że mój wynik okazał się tak samo dobry, jak wynik najlepszego mężczyzny. Ponieważ wiedziałam, że długo będę siedziała w strefie izolacji - przygotowałam sobie schemat drogi finałowej, aby móc przemyśleć wszystkie ułożenia, ustawienia i jak się wspiąć najbardziej efektywnie. Psychika we wspinaczce odgrywa równie ważną rolę jak umiejętności wspinaczkowe. To trochę tak jakby biegać na zawodach terenowych, kiedy trasę pokazują Ci kilka minut przed startem, na mapie, i w tym momencie musisz podjąć decyzję, kiedy szybciej, kiedy wolniej, gdzie może być wymagająco."

Spójrzcie na kilka zdjęć z zawodów w Żylinie. Wspaniałe jest to, jak Ola promienieje na podium, jest radość!

Już za kilka dni druga edycja Pucharu Europy, która odbędzie się w Brnie. Tym razem zawody będą na zewnątrz, więc trzymajcie kciuki za sprzyjające warunki pogodowe!
My zaciskamy z całych sił!

Relacja autorstwa Oli Kosek